Recensie over: Duvelsprie

DUVELSPRIE

Wat een boek heb je geschreven Jos! Dat moet niet een heidense maar een duivelse klus zijn geweest.
Met ontzag las ik eerder je blogs over het hele proces, dat beloofde al een serieus archiefonderzoek naar een onbekende vrouw ergens uit het voorgeslacht van je geliefde, die leefde in een voor jou zeer bekende en vertrouwde omgeving, maar in een tijd waarvan we alleen een aantal feitelijkheden uit de geschiedenisboeken en de roman- en schilderkunst en kennen, en waar ieder van ons zijn eigen fantasieën op kan loslaten. Ik zou dat trouwens niet kunnen, maar jij hebt dat met verve gedaan. Zoals ik nooit zo uitgebreid als jij bezig zou willen zijn met het beschrijven van al die martelingen en martelwerktuigen.

Jij wist er een spannend en hier en daar meeslapend verhaal van te maken. En dat zo levensecht verteld dat ik als lezer meeleefde, het boek regelmatig vol afschuw over al die rijke en hypocriete klootzakken en vol gruwel over de martelingen weglegde, dan een paar uur later of de volgende dag toch nieuwsgierig naar het vervolg weer oppakte. Gelachen heb ik geloof ik nergens, wel zo af en toe gedacht: goed zo, laat je niet klein krijgen meid – eh, ik bedoel sprie, duvelsprie Anna- of Hens of Jacques!
Het is je gelukt body te geven aan al die onbekende namen, de hoofdpersonen groeiden uit tot echte karakters, mensen van vlees en bloed. Lieve mensen, vreselijke mensen, saaie mensen, arme donders, valse omhooggevallen mensen, zachtaardige goedzakken hypocriete priesters, lafaards enz enz.
Wat jou in mijn ogen tot een echte romanschrijver maakt (waarvan ik al overtuigd was na lezen van het Glaspaleis) is niet alleen dat je goede karakters hebt weten te creëren en iets van de tijdgeest hebt kunnen overbrengen, maar ook dat je er filosofische beschouwinkjes op loslaat – vaak aan het begin van een nieuw hoofdstuk, maar ook tussendoor, waarin dan ook iets van het weer of de natuur beschreven wordt, passend bij de gedachtegang of de gebeurtenis die gaat volgen. Ook de wisseling van vertelperspectief doet het goed. De verteller, de gedachten van Anna, en als derde iedereen die in de vele dialogen aan het woord komt.

Ik ben blij dat ik het uit heb en zal het niet snel weer oppakken om nog eens te herlezen - in tegenstelling tot de jongens van het Glaspaleis, dat ik ook al eens aan iemand cadeau deed – en dat heeft niets met jouw schrijfstijl te maken, maar alles met mijn afkeer van middeleeuwse barbaarsheid en achterlijkheid, hiërarchieën, rangen en standen, en de macht van Kerk en Kapitaal.

In mijn geliefde Alkmaar wordt jaarlijks een “Kaaskoppen”weekend georganiseerd. Hartstikke leuk, voornamelijk omdat alle plaatselijke toneelverenigingen, kostuumnaaisters, decorbouwers en noem maar op, honderden mensen er met veel enthousiasme aan meewerken dat het oude stadsdeel omgetoverd wordt tot een middeleeuw gebied waar het publiek zijn tanden kan laten trekken, aan de schandpaal mag staan, zich kan vergapen aan de mensen met allerlei misvormingen of pestbuilen, waar gelukkig ook kinderen met hoepels of bikkels kunnen spelen en troubadours het publiek vermaken met spel of liedjes.
Ik heb daar één keer doorheen gelopen en alle andere jaren in een grote bocht omheen. Om dezelfde reden dat ik je boek niet snel nog eens zal lezen.
Maar wat is het een goed boek. Proficiat!

Recensie door: Lidwien Divendal